Pani Eleonora Długosz

Eleonora Długosz pierwszym honorowym członkiem SPKiO

Zbliżająca się rocznica 500-lecia Kaczor zachęca do refleksji nad wydarzeniami z historii naszej małej Ojczyzny, ale i do przywołania  społecznej świadomości tych ludzi, których praca, inwencja i umiejętność zachęcania innych do działania od dziesięcioleci i stuleci rozwijały Kaczory i ich okolice.
Jan Kochanowski pisał:
„Służmy poczciwej sławie, a jako kto może,
Niech ku pożytku dobra wspólnego pomoże.” 
Taką osobą, która służyła „poczciwej sławie”, wcale tej sławy nie żądając i pomagała „ku pożytku dobra wspólnego”, jak tylko mogła, jest Eleonora Długosz: osoba wielce dla Kaczor i okolic zasłużona różnorodnym działaniem i ciesząca się od wielu lat wielkim autorytetem i szacunkiem.
Pani Eleonora Długosz jest pierwszą osobą, którą Stowarzyszenie Przyjaciół Kaczor i Okolic obdarzyło tytułem „Honorowego Członka Stowarzyszenia”

---

Eleonora Długosz urodziła się  24 grudnia1928 r. w Margoninie w rodzinie Wincentego i Witosławy Zaczyńskich. Tu w 1935 rozpoczęła naukę przerwaną wybuchem II Wojny Światowej. Naukę kontynuowała po wojnie.
W czasie okupacji kierowana była przez Niemców do pracy: do  opieki nad dziećmi, jako pomoc bufetowej w restauracji w Margoninie, a jesienią 1944 r. (nie mając jeszcze 16 lat) zabrana do kopania okopów i rowów przeciwpancernych w okolicach Łodzi.
Do Margonina wróciła pieszo, po wyzwoleniu w lutym 1945 r. Po kilku dniach zgłosiła się na ochotnika do pracy w radzieckim szpitalu polowym, jako sanitariuszka, gdzie pracowała do maja 1945 r.
W szpitalu zaraziła się tyfusem,  który przeniosła do domu. Chorowała wówczas cała jej rodzina. Wszyscy znaleźli się w szpitalu w Szamocinie.
Eleonora Długosz (wtedy jeszcze Zaczyńska) po wojnie planowała  osiedlić się w Szczecinie. Tu podjęła  naukę, a na utrzymanie zarabiała szyciem.
W czasie wizyty w domu  w czerwcu1948 r., na weselu kuzynki, poznała swego przyszłego męża – Jana Długosza. Tego samego roku odbył się ich ślub.
W pierwszą wspólną podróż wyjechali – do Wrocławia, na Wystawę Ziem Odzyskanych.

---

Państwo Długoszowie osiedlili się w Szamocinie, gdzie urodziła troje z ich pięciorga dzieci.
Pierwsze lata małżeństwa pani Eleonora zajmowała  się dziećmi i domem, dorabiała też krawiectwem. W latach 1952-1953 pracowała w Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Chodzieży, jako referent gospodarki mieszkaniowej, dojeżdżając do pracy pociągiem z Szamocina.

---

W  1953 r., w związku z pracą męża – Jana Długosza – młoda rodzina przeprowadziła się do Kaczor. W Kaczorach  urodziło się kolejnych dwoje dzieci.
W  Kaczorach  w latach 1956 – 1957 E. Długosz była kierownikiem Gospody Gminnej Spółdzielni „Samopoc Chłopska”. Od 1.11.1957 r. do 30.08.1976 r. była kierownikiem  Biblioteki Gminnej w Kaczorach. Pracując w bibliotece, założyła teatr amatorski, pracowała społecznie z dziećmi i młodzieżą,  była założycielką  Koła Gospodyń Wiejskich w Kaczorach, którego  była  wieloletnią przewodniczącą.
Z wielką pasją zajmowała się organizowaniem  różnych kursów dla kobiet, konkursów czytelniczych,  pokazów. W tym też czasie organizuje w Kaczorach „wczasy pod gruszą”, zachęcając wiele kaczorskich rodzin do przyjmowania wczasowiczów,  wynikiem czego wieś Kaczory w 1970 r. zajmuje  II miejsce w kraju w konkursie na "Najlepszą wieś letniskową" Prowadziła również stołówkę dla wczasowiczów, zyskując sympatyków swojej kuchni na wiele lat.

---

Eleonora Długosz była członkiem Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego, Banku Spółdzielczego, Gminnej Spółdzielni,  Związku Zawodowego Bibliotekarzy. Praca zawodowa i społeczna E. Długosz była doceniana,  czego potwierdzeniem jest wyróżnianie jej  poprzez delegowanie  na Kongres Kółek Rolniczych, Kongres Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego w Warszawie, czy na Krajowy Zjazd Bibliotekarzy w Białymstoku.  W 1966 r. była delegatem na Kongres Kultury Polskiej w Warszawie. W  1980 r. była uczestnikiem krajowej delegacji pracowników kultury „pociągiem przyjaźni” do Związku Radzieckiego.
Za swoją pracę i działalność  otrzymała odznaczenia: „Złoty Krzyż Zasługi”, dwukrotnie „Odznaką 1000-lecia Państwa Polskiego”, „Honorow Odznakę Zasłużonego Działacza Kultury”, dwukrotnie Złotą Odznaką Honorową „Za Zasługi w rozwoju woj. pilskiego”,  „Order Matki”  w 1987 r., oraz  również w 1987 r.  „Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski”. 
W 2002 r. E. Długosz została wdową. Mieszka z dziećmi. Od 2006 r. złożona chorobą, pozostaje pod opieką rodziny.
/16.03.2013/

Zapraszamy
do GALERII, w której prezentujemy fotografie haftów wykonanych przez  Eleonorę Długosz.