Pani Eleonora Długosz

Eleonora Długosz pierwszym honorowym członkiem SPKiO

Zbliżająca się rocznica 500-lecia Kaczor zachęca do refleksji nad wydarzeniami z historii naszej małej Ojczyzny, ale i do przywołania  społecznej świadomości tych ludzi, których praca, inwencja i umiejętność zachęcania innych do działania od dziesięcioleci i stuleci rozwijały Kaczory i ich okolice.
Jan Kochanowski pisał:
„Służmy poczciwej sławie, a jako kto może,
Niech ku pożytku dobra wspólnego pomoże.” 

Taką osobą, która służyła „poczciwej sławie”, wcale tej sławy nie żądając i pomagała „ku pożytku dobra wspólnego”, jak tylko mogła, jest Eleonora Długosz: osoba wielce dla Kaczor i okolic zasłużona różnorodnym działaniem i ciesząca się od wielu lat wielkim autorytetem i szacunkiem.
Pani Eleonora Długosz jest pierwszą osobą, którą Stowarzyszenie Przyjaciół Kaczor i Okolic obdarzyło tytułem „Honorowego Członka Stowarzyszenia”


Eleonora Długosz urodziła się  24 grudnia1928 r. w Margoninie w rodzinie Wincentego i Witosławy Zaczyńskich. Tu w 1935 rozpoczęła naukę przerwaną wybuchem II Wojny Światowej. Naukę kontynuowała po wojnie.
W czasie okupacji kierowana była przez Niemców do pracy: do  opieki nad dziećmi, jako pomoc bufetowej w restauracji w Margoninie, a jesienią 1944 r. (nie mając jeszcze 16 lat) zabrana do kopania okopów i rowów przeciwpancernych w okolicach Łodzi.
Do Margonina wróciła pieszo, po wyzwoleniu w lutym 1945 r. Po kilku dniach zgłosiła się na ochotnika do pracy w radzieckim szpitalu polowym, jako sanitariuszka, gdzie pracowała do maja 1945 r.
W szpitalu zaraziła się tyfusem,  który przeniosła do domu. Chorowała wówczas cała jej rodzina. Wszyscy znaleźli się w szpitalu w Szamocinie.
Eleonora Długosz (wtedy jeszcze Zaczyńska) po wojnie planowała  osiedlić się w Szczecinie. Tu podjęła  naukę, a na utrzymanie zarabiała szyciem.
W czasie wizyty w domu  w czerwcu1948 r., na weselu kuzynki, poznała swego przyszłego męża – Jana Długosza. Tego samego roku odbył się ich ślub.
W pierwszą wspólną podróż wyjechali - do Wrocławia, na Wystawę Ziem Odzyskanych.


Państwo Długoszowie osiedlili się w Szamocinie, gdzie urodziło troje z ich pięciorga dzieci.
Pierwsze lata małżeństwa pani Eleonora zajmowała  się dziećmi i domem, dorabiała też krawiectwem. W latach 1952-1953 pracowała w Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Chodzieży, jako referent gospodarki mieszkaniowej, dojeżdżając do pracy pociągiem z Szamocina.


W  1953 r., w związku z pracą męża – Jana Długosza – młoda rodzina przeprowadziła się do Kaczor. W Kaczorach  urodziło się kolejnych dwoje dzieci.
W  Kaczorach  w latach 1956 - 1957 E. Długosz była kierownikiem Gospody Gminnej Spółdzielni „Samopoc Chłopska”. Od 1.11.1957 r. do 30.08.1976 r. była kierownikiem  Biblioteki Gminnej w Kaczorach. Pracując w bibliotece, założyła teatr amatorski, pracowała społecznie z dziećmi i młodzieżą,  była założycielką  Koła Gospodyń Wiejskich w Kaczorach, którego  była  wieloletnią przewodniczącą.
Z wielką pasją zajmowała się organizowaniem  różnych kursów dla kobiet, konkursów czytelniczych,  pokazów. W tym też czasie organizuje w Kaczorach „wczasy pod gruszą”, zachęcając wiele kaczorskich rodzin do przyjmowania wczasowiczów,  wynikiem czego wieś Kaczory w 1970 r. zajmuje  II miejsce w kraju w konkursie na "Najlepszą wieś letniskową"
Prowadziła również stołówkę dla wczasowiczów, zyskując sympatyków swojej kuchni na wiele lat.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


Eleonora Długosz była członkiem Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego, Banku Spółdzielczego, Gminnej Spółdzielni,  Związku Zawodowego Bibliotekarzy. Praca zawodowa i społeczna E. Długosz była doceniana,  czego potwierdzeniem jest wyróżnianie jej  poprzez delegowanie  na Kongres Kółek Rolniczych, Kongres Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego w Warszawie, czy na Krajowy Zjazd Bibliotekarzy w Białymstoku.  W 1966 r. była delegatem na Kongres Kultury Polskiej w Warszawie. W  1980 r. była uczestnikiem krajowej delegacji pracowników kultury „pociągiem przyjaźni” do Związku Radzieckiego.
Za swoją pracę i działalność  otrzymała odznaczenia: „Złoty Krzyż Zasługi”, dwukrotnie „Odznakę 1000-lecia Państwa Polskiego”, „Honorową Odznakę Zasłużonego Działacza Kultury”, dwukrotnie Złotą Odznakę Honorową „Za Zasługi w rozwoju woj. pilskiego”,  „Order Matki”  w 1987 r., oraz  również w 1987 r.  „Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski”. 
W 2002 r. E. Długosz została wdową.
Mieszka z dziećmi. Od 2006 r. złożona chorobą, pozostaje pod opieką rodziny.
/16.03.2013/

Zapraszamy
do GALERII, w której prezentujemy fotografie haftów wykonanych przez  Eleonorę Długosz.

Konkurs

Podziel się z nami swoimi starymi zdjęciami

Czekam na wasze stare zdjęcia, którymi moglibyście się z nami podzielić. Poszukaj zdjęcia i prześlij do nas, my klika najciekaszyszych znalezisk nagrodzimy.

Czytaj więcej...